دلتنگي

سحر — Thu, 05 Nov 2009 22:38:00 GMT

خوب من فقط موقع دلتنگي هام مي يام مي نويسم ؟

الانم دلم تنگ شده البته يه خورده .

امروز رفتم دانشگاه اتفاق خاصي نيفتاد فقط سر دو تا كلاسم كسل بودم كي مي شه زودتر تموم شه راحت شم برام دعا كنيد

رازونياز

سحر — Wed, 27 Sep 2006 23:46:00 GMT

نمي دانم تاکنون شده که سنگيني رنج ها، بي مهري آدمها، نگاه هاي تيز و
برنده و سردي و سکوت لحظه ها بر تو غلبه کند، غمي بغض آلود، درد آلود و ترسناک تمام حجم بدنت را احاطه کرده و به سان ريسماني محکم گلويت را بفشارد؟
تا حالا شده خشم بند بند استخوان هايت را بلرزاند و فريادهايي که سالهاست در کنج سينه ات زنداني شده آنقدر فشار بياورد که ناچار شوي سکوتت را بشکني؟
يا شده سيلي از اشک پشت پلکهايت جمع شده باشد و قطره اي از مژگانت فرو نيفتد و تو بماني باباري از مشکلت در فراروئي دراز و نامطمئن؟
تو بگو چه خواهي کرد؟
من که به درگاه حق مي روم و هق هق کنان و دست را به سوي آستان ملکوتي او دراز کرده و از دستگاه روزگار شکوه مي کنم...
مي گويم اي بي همتاي يکتا تو جواب سلامم را بده. خدايا شنيده ام هر جا که اميد باشد و دل خسته اي تو هم آنجا هستي، شنيده ام و مي دانم هر کجا نيايش باشد تو هم همانجا جضورداري و نوشته اند تو براي من و دل سوختگاني مثل من ماندگاري هميشه...

ما که چون ديوار کوتاهيم، ما که اسير دسيسه هاي اين زمين خاکي و ساکنان انسان نمايي هستيم که دامان حيا دريده اند ، در سراشيب سراب گناهان مي خواهند سيراب شوند و همه چيز و همه کس را فداي خود خواهي خود کرده اند...
اي مهربان خداي من، فقط تو را مي خوانم و مي خواهم، من به ابهت و شکوه تو مي نازم که خورشيدبا تمام بلندا و روشني اش از تو مقام گرفته است و دريا ها با اين همه مهرباني و بخشش از تو ياري گرفته اند و کوهها با تمام استقامتشان با يک نگاه تو خرد مي شوند...
و من به خود مي نازم چون از تبار انسانها و ميان انسانهايي هستم و نفس ميکشم که تو را به من شناساندند و نام تو را بر زبانم جاري کردند.
هيچ کس و هيچ چيز نمي تواند تو را از من جدا کند.
هر کسي کعبه اي دارد ، و من نيز در دلم کعبه اي ساخته ام تا دورت بچرخم و سينه ام از هرچه ناپاکي پاک شود و وسعت نام تو سينه ام را گشاده و صبرم را زياد کند...
هر چند که ناتوانم و قلبي کوچکي دارم اما ياد تو قلبم را به وسعت کهکشانها مي رساند...

خدايا اين روزها حال و هواي عجيبي دارم، بي بهانه و بي نشانه دلتنگي هايي دارم...
اين دلتنگي ها خبر نمي دهند که چه مي خواهند بگويند و خبر نمي کنند چه مي خواهند از من بگيرند يا چيزي به من بدهند...
اين دلتنگي ها مخاطبي جز تو ندارد و صاحب اين نوشته ها از بي کسي و غمناکي سراغ تو را گرفته است... مي دانم که براي چيزي مرا آورده اي.
خدايا آمده ام تا بگويم در سرماي سکوت اين زمين خاکي ، در پشت اين احساسات تلخ و غلط آدميان اين روزگار و در کوچه پس کوچه هاي اين دنياي بي وفا من هم از گمشدگان هستم...

بيا و راهنمايم باش تا مقصد نهايي ــ که تو باشي ــ را در سلامت و آرامش باز يابم.
آري کمکم کن تا آواز هاي تهي اين جمعيت بي شمار را به نقطه پاياني برسانم ... آخر تو خود وعده داده اي ما تنها نمي مانيم ...
من هم به احترام وعده ات در اين ناز و نياز، سبز سبز مي انديشم و همين جا مي نشينم اما هر گز ازپاي نمي شينم و خود را مي آزمايم و روزهاي تو را مي شمارم که زود بگذرد تا در سفري آرام و ابدي ببينمت.. هر چند که عمر من نيز زود بگذرد اما به ديدن تو لحظه اي مي ارزد...
تو را بيشتر از شکوه هاي با شکوهم دوست دارم...
به ستايش و نيايش تو سوگند که راست مي گويم...
همه داشته هايم براي تو ، به خاطر تو فداي تو...

اشك بارون

دلتنگي

رازونياز